%E1%83%9a%e1%83%98%e1%83%99%e1%83%90 %E1%83%a1%e1%83%90%e1%83%af%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%90

ლიკა საჯაია

პროფესორი ინტელექტუალური საკუთრების სამართლის მიმართულებით

ლიკა საჯაიას სამართლის დოქტორის აკადემიური ხარისხი მიენიჭა ივანე ჯავახიშვილის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მიერ 2014 წელს. 2008-2009 წლებში იყო მაქს პლანკის ინტელექტუალური საკუთრებისა და კონკურენციის სამართლის ინსტიტუტის დოქტრორანტი სტიპენდიატი, სადაც მუშაობდა სამეცნიერო კვლევაზე საავტორო სამართლის მიმართულებით. იგი არაერთი სამეცნიერო სტატიის ავტორია. 2007 წლიდან დაიწყო აკადემიური ისაქმიანობა, სხვადასხვა დროს იყო ადმინისტრაციულ თანამდებობებზე უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებებში. ამჟამად ის არის არასამთავრობო ორგანიზაცია „საერთაშორისო გამჭვირვალობა-საქართველოს“ პროექტის მენეჯერი/საპარლამენტო მდივანი. მას ასევე აქვს საჯარო სექტორში მუშაობის გამოცდილებაც: „კონსტიტუციონალიზმის კვლევისა და ხელშეწყობის რეგიონალურ ცენტრში”, სამეცნიერო კვლევების დეპარტამენტსა და საქართველოს პარლამენტის იურიდიულ საკითხთა კომიტეტში. ლიკა საჯაია არის საქართველოს პარლამენტის მიერ 2013-2014 წლებში მიღებული რამდენიმე კანონის ავტორი.

პუბლიკაციები

თსუ იურიდიული ფაკულტეტი, ,,სამართლის ჟურნალი” N (1) 2013, ავტორობისა და სახელის უფლება- ქართული საავტორო სამართალი და თანამედროვე სამართლებრივი ტენდენციები. გვ. 229-248
..ცხოვრება და კანონი”, საერთაშორისო სამეცნიერო-პრაქტიკული ჟურნალი, N 2 (22) 2013, ქალთა უფლებრივი მდგომარეობა არჩილ ჯორჯაძის შრომებში, გვ. 63-72
გურამ თავართქილაძის სასწავლო უნივერსიტეტის სამეცნიერო შრომათა კრებული N (2) 2012, ნაწარმოების ხელშეუხებლობის/მთლიანობის უფლება ევროპული პრაქტიკის მიხედვით. გვ. 27-35
ფონდი ..კავკასიის საზოგადოებრივ სტრატეგიათა ინსტიტუტი”, მამარდაშვილის კლუბი, სამეცნიერო შრომათა კრებული “ახალი იდენტობები ძიებანი”, კერძო და საჯარო პირთა პიროვნულ უფლებათა დაცვისა და კრიტიკის განსხვავებული ფარგლები მედია სამართალში, გვ. 160-185.
ნაწარმოების დაცვითუნარიანობის კრიტერიუმი საავტორო სამართალში. ,,თბილისის ეკონომიკურ ურთიერთობათა უნივერსიტეტის სამეცნიერო ჟურნალი თეუსუ. თბილისი-2010. გვ.108-121
..ქართული სამართლის მიმოხილვა”. 1/2/2005, N 8, პრესა და მორალური ზიანი, გვ. 166- 180.