3.1 აზრის სიზუსტე

ურიდიული ენა არ ხასიათდება სირთულითა და მაღალფარდოვნებით.

შესაბამისად, დასაძლევია რთული წინადადების აგებისადმი მიდრეკილება. ნაშრომის სიმდიდრე ვლინდება აზრის ლაკონიურად გადმოცემაში. მნიშვნელოვანია, აზრი იყოს ღრმა, ხოლო გადმოცემული მაქსიმალურად მარტივი ენით.

მოსარიდებელია მაღალფარდოვანი ფრაზების გამოყენება. ზედმეტი სიტყვა ქმნის აზრის არასწორად გაგების საფრთხეს, ყურადღებას უდუნებს მკითხველს და შესაძლებელია, იგი (ყურადღება) მნიშვნელოვანიდან უმნიშვნელოზე გადაიტანოს. მკითხველი “ნეიტრალური” სიტყვის მიღმა ეძებს შინაარსს, რომელიც ავტორს არ უგულისხმია. მაღალფარდოვანი ბუნდოვანი ფრაზა ართულებს სათქმელის გარკვევას.

სხვადასხვა წინადადება ერთიან აზრად დამაკავშირებელი სიტყვებით იქცევა. შესაბამისად, მნიშვნელოვანია სწორი დამაკავშირებელი სიტყვების შერჩევა. ისინი კრავს ტექსტს და საკითხების თანმიმდევრული და სწორი აღქმისათვის შეუცვლელია. დამაკავშირებელი სიტყვა სხვადასხვა წინადადების დაწერის მიზნის გარკვევის დამატებითი ბერკეტია.

მაგალითად, სიტყვა “უპირველესად” მიუთითებს მსჯელობის საწყისს, პირველ არგუმენტს, “შემდგომ” – მომდევნო არგუმენტს, “დაბოლოს” ასრულებს ტექსტს დამაგვირგვინებელი არგუმენტით. “შემდგომის” ნაცვლად, უმეტეს შემთხვევაში შესაძლებელია სიტყვების “აგრეთვე” ან “ასევეს” გამოყენება, ხოლო კონტრარგუმენტს წინ უძღვის ყურადღების გამამახვილებელი სიტყვა, მაგალითად: “ამასთან”, “თუმცა” ან “მაგრამ”. “ამასთან” შეიძლება, კონტრარგუმენტის ნაცვლად, წინ უძღოდეს დამატებით ან განმვრცობ მოსაზრებასაც. ანალოგიურად დაკავშირებული მოსაზრების გამოსაკვეთად გამოიყენება “შესაბამისად” ან “ამდენად”. როდესაც ავტორს სურს ორი ურთიერთდაკავშირებული არგუმენტის გამოყენება, მკითხველის ყურადღების გამახვილება შესაძლებელია “ერთი მხრივ” და “მეორე მხრივ” შესიტყვებათა გამოყენებით.

უპირატესობა ენიჭება მოკლე წინადადებებს. აზრის რამდენიმე დაკავშირებულ წინადადებად ჩამოყალიბება აუმჯობესებს სათქმელის ადეკვატურ აღქმას. თუმცა აზრის სიზუსტე ფრაზის სიმარტივის მსხვერპლი არ უნდა გახდეს.